Kłodzko to miasto z ponad 1000 letnią tradycją. Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z 981 roku. Według nich, Kłodzko jest najstarszą osadą Ziemi Kłodzkiej. To miasto trzech kultur, które wzajemnie przenikały się – niemieckiej, czeskiej i polskiej. Istnieją dowody na to, że przez dawną osadę przechodziła jedna z odnóg Szlaku Bursztynowego, a przypuszcza się, że pierwsze osady powstały na Fortecznej Górze, niestety budowa Twierdzy zniszczyła je.

Na rozwój miasta miały ogromny wpływ dwa klasztory joannitów oraz franciszkanów. Ci pierwsi w Kłodzko objęli dwa kościoły, wybudowali szpital oraz szkołę. Rozwój miasta był na tyle szybki, że niedługo potem, pierwsze domostwa wyniosły się poza mury miejskie.

W XVI w. kiedy miasto trafiło w ręce Ulricha von Hardeck  nastąpił jego rozwój urbanistyczny, powstały wodociąg, wieża ciśnień, łaźnia oraz rozwijały się zawody rzemieślnicze.

W XVII wieku Kłodzko dostało się pod panowanie Habsburgów, którzy przebudowują zamek, budują szkołę humanistyczną i gimnazjum. W 1622 roku miasto zostało zdobyte przez Austriaków, którzy zamek postanowili zamienić w twierdzę. Odbudowujące się po wojnie trzydziestoletniej miasto nawiedzają epidemię i wielka powódź. Finalnie miasto wróciło do Prus w 1763 roku, w drugiej połowie XIX wieku nastąpił rozwój infrastruktury, zostały wybudowane drogi, powstało połączenie kolejowe z Kudową Zdrój, Wrocławiem, Wałbrzychem i Stroniem Śląskim. Powstanie w 1881 roku Kłodzkiego Towarzystwa Górskiego przyczyniło się do rozwoju turystyki w tym rejonie.

Po I wojnie światowej Kłodzko liczyło 22 tys. mieszkańców. W czasie II wojny światowej w twierdzy utworzono obóz jeniecki oraz filię Gross-Rosen, obozu koncentracyjnego. W miarę przesuwania się frontu wschodniego, do Kłodzka przyjechało ok. 20 tys. żołnierzy niemieckich i Kłodzko, podobnie jak Wrocław, ogłoszone zostało twierdzą, która miała bronić się do końca, nie bacząc na zniszczenia. Finalnie, miasto poddało się bez walki, dzięki temu zachowało się w nim dużo zabytków, które podziwiać możemy do dzisiaj.